شلوارهای جین که بلااستفاده از جالباسی آویزان است، صندلی پلاستیکی توی حمام، پوشیدن شلوارک در خانه و پبراهن نخی و شلوارهای گشاد بیرون از خانه، ظرف داروها و بطری آب روی میز کنار تخت، واکر که همیشه و همه جا جلوتر از من چشم توی چشم می شویم، خواندن کتاب از سرِ اجبارِ بیکاری، وقتی کوتاهترین مانع مقابل بیمارستان مثل کوه برایم قد می کشد (برای من که سال گذشته حداقل ۶۰ مرتبه کوهپیمایی رفته ام)، آشپزخانه ی گرچه تمیز و مرتب اما تعرض شده، ناهار روی کاناپه و توی سینی، ....و هر چیزی که ناتوانی ام را به رخ ام بکشد....